Pieśń słoneczna, także Pochwała stworzenia – liryczny kantyk religijny z XIII wieku, najstarszy zabytek poezji w języku włoskim (volgare), modlitwa autorstwa św. Franciszka z Asyżu.

Autorstwo i okoliczności powstania Franciszek z Asyżu napisał Pochwałę stworzenia w ludowym języku włoskim. Odstąpił w ten sposób od tradycji, która wymagała, aby teksty modlitw były pisane po łacinie, ponieważ chciał się zwrócić przede wszystkim do swoich rodaków, czyli Umbryjczyków. Kantyk był jedną z pierwszych laud, napisanych w języku ludowym. Biedaczyna skomponował także melodię, lecz jej zapis się nie zachował.

Pieśń słoneczna powstawała prawdopodobnie w trzech etapach. Pierwsza część powstała między zimą 1224 a wiosną 1225 roku, gdy Franciszek przebywał w chatce przylegającej do kościoła San Damiano. Drugą zwrotkę napisał podczas konfliktu, który wybuchł między biskupem Asyżu Gwidonem a burmistrzem Oportolo Bernardim. Ostatnia strofa powstała w roku 1226, na kilka miesięcy przed śmiercią Franciszka.