Treść i interpretacja Na początku autor podkreśla relację między człowiekiem a Bogiem, zaznaczając dystans jaki ich dzieli. Następnie oddaje Bogu chwałę i cześć poprzez ciała niebieskie (słońce, księżyc i gwiazdy) oraz żywioły ziemskie (ogień, woda, ziemia i powietrze). Nie wspomina w nim o żadnym żywym stworzeniu, np. o zwierzętach, które bardzo kochał. W dwóch kolejnych strofach Franciszek uwydatnia wartości pokoju, przebaczenia i braku lęku przed śmiercią. W końcowej zwrotce zachęca do błogosławienia Boga i służenia mu z pokorą.
Mimo, że Biedaczyna nie angażował się w polemiki z heretykami, to Pieśń słoneczna była odpowiedzią na ruch katarów. Franciszek podkreśla, że świat nie jest miejscem złym, ale dziełem dobroci Stworzyciela, które uważa za piękne. Według Henry’ego Thode’a, napisanie Pochwały stworzenia miało stanowić zwrot w XIII wieku i zapoczątkować włoski renesans. Był on spowodowany siłą duchową założyciela Zakonu Braci Mniejszych. Brak wzmianek o zwierzętach w Pieśni tłumaczony był ryzykiem powiązania z panteizmem.