kompozytor stopniowo opracowywał muzykę i orkiestrował utwór. Jeszcze przed premierą opery libretto, rozwinięte w znacznie bogatsze poetyckie opowiadanie, ukazało się drukiem. Prapremiera Kobiety bez cienia, wystawionej w znakomitej obsadzie (w wielkich partiach sopranowych Cesarzowej i Żony Baraka wystąpiły Maria Jeritza i Lotte Lehmann; reż. Hans Breuer, dyr. Franz Schalk) odbyła się w wiedeńskiej Staatsoper 10 października 1919 r. i zakończyła się sukcesem. Wkrótce opera została wystawiona w Dreźnie, Monachium i Berlinie, jednak ze zmiennym powodzeniem. Trudności w skompletowaniu obsady niezwykle trudnych partii czworga głównych bohaterów i wymagania inscenizacyjne związane z baśniowym charakterem utworu spowodowały powolne jego dostawanie się na kolejne sceny. Do historii przeszły: premiera Kobiety bez cienia w Metropolitan Opera (1964) pod dyrekcją Karla Böhma (z Leonie Rysanek, Christą Ludwig, Jamesem Kingiem i Walterem Berrym) oraz inscenizacja Opery Wiedeńskiej (1977), także pod dyrekcją Böhma (Leonie Rysanek, Birgit Nilsson, James King, Walter Berry).