Złodziej brzoskwiń (oryg. bułg. Крадецът на праскови) – nowela Emiliana Stanewa wydana po raz pierwszy w 1948.
Utwór został wpisany do kanonu literatury bułgarskiej 1878-1988Kanon literatury bułgarskiej 1878-1988.
Treść Narrator odwiedza rodzinne Tyrnowo, gdzie niegdyś sprzedał parcelę odziedziczoną po ojcu. Przypadkowo spotyka swojego dawnego nauczyciela, który w czasie rozmowy przypomina mu historię żyjącego niegdyś w pobliżu pułkownika i jego żony.
Pięćdziesięcioletni pułkownik był człowiekiem budzącym powszechny strach z powodu swojej szorstkości i bezwzględności w stosunku do żołnierzy. Po włączeniu się Bułgarii do I wojny światowej został komendantem miasta, odpowiedzialnym za znajdujący się w nim obóz jeniecki, w którym przebywali Rumuni i znienawidzeni przez pułkownika Serbowie. Rozgoryczony faktem, że z powodu odniesionych w wojnach bałkańskich ran nie może sam udać się na front, pułkownik zajmował się przede wszystkim swoją winnicą i sadem owocowym, zaniedbując niekochaną, znacznie młodszą od siebie żonę Elżbietę.