Pewnego dnia jedno z drzew brzoskwiniowych w ogrodzie wojskowego zostało obdarte z owoców. Poszukiwania winowajcy nie przynoszą rezultatu. Jednak w czasie nieobecności pułkownika w domu złodziej pojawia się po raz drugi i zostaje zauważony przez Elżbietę. Okazuje się nim jeniec serbski Ivo Obretenović, kradnący z głodu. Współczująca kobieta daje mu jedzenie, a następnie również buty. Zakochuje się i zaczyna spotykać się z nim w sekrecie przed mężem. Planują ucieczkę z Bułgarii po zakończeniu działań wojennych i rozpoczęcie nowego życia. Idąc na kolejne spotkanie, Ivo Obretenović zostaje jednak zastrzelony przez ordynansa pułkownika, któremu ten nakazał bez litości strzelać do złodziei wkradających się do ogrodu. Elżbieta popełnia samobójstwo.
Cechy utworu i recepcja Utwór określany jest jako "szkic powieściowy", nowela, także nowela psychologiczna i opowiadanie.