Cecha Maybach SW38 (standard) Fulda–Maybach SW38 „Stromlinie/Special” Model wytwarzania Maybach produkował zasadniczo podwozie z zespołami napędowymi, a nadwozia wykonywali wyspecjalizowani karoserzy (np. Spohn, Gläser, Erdmann & Rossi). Jednorazowy samochód testowy zamówiony przez Fuldę; nadwozie wykonał Dörr & Schreck na bazie podwozia SW38. Nadwozie Nadwozia coachbuilt (np. kabriolety/limuzyny) montowane na podwoziu; opisy aukcyjne SW38 podkreślają „coachbuilt bodies” na tych chassis. Nadwozie opisywane jako samonośne (self-supporting), o opływowej sylwetce; zabudowany spód, całkowicie zakryte tylne nadkola, częściowo wpuszczane klamki. Aerodynamika (deklarowana) Brak w źródłach opisów standardowych SW38 z deklarowanym parametrem Cd; konstrukcje nadwoziowe były zależne od zamówienia klienta i karoserni. Cd ≈ 0,25; w źródłach zestawiane z wartościami ok. 0,6 dla ówczesnych aut seryjnych. Układ miejsc Zależny od nadwozia (różne realizacje coachbuilt). Trzymiejscowe coupé (streamliner). Osiągi / przeznaczenie Luksusowy samochód zdolny do prędkości rzędu 100 mph; w opisach akcentowano też wysoką jakość wykonania. Projektowany jako samochód do długotrwałych testów opon przy prędkościach >200 km/h; 1939 r. wskazywany jako auto testowe Fuldy.