w celu ograniczenia oporu powietrza zabudowano spód pojazdu, całkowicie zakryto tylne nadkola, a klamki drzwi były częściowo wpuszczane. W źródłach podano współczynnik oporu aerodynamicznego Cd równy 0,25 (zestawiany porównawczo z wartościami rzędu ~0,6 dla typowych samochodów seryjnych tamtej epoki). Jako kolejny warunek projektu wskazywano ograniczenie masy (podawane jako limit 1,6 t). Dla osiągnięcia prędkości powyżej 200 km/h źródła podają zastosowanie sześciocylindrowego silnika Maybacha o mocy 140 KM (103 kW), co w połączeniu z aerodynamiką i masą miało umożliwiać przekroczenie bariery 200 km/h. Samochód ukończono 27 lipca 1939 i poddano jazdom próbnym.
W ujęciu konstrukcyjnym „Stromlinie/Special” różnił się od typowego Maybacha SW38 przede wszystkim zakresem przebudowy nadwoziowej pod kątem aerodynamiki oraz przeznaczeniem (testy opon), podczas gdy seryjny SW38 był luksusowym podwoziem oferowanym do indywidualnej zabudowy karoseryjnej.