Stefan Dobrzański (ur. 4 lipca 1915 w Grądach, zm. 12 marca 1999 w Tarnowie) – polski ksiądz katolicki, pierwszy, długoletni proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie, dziekan dekanatu Tarnów Wschód, kanonik Tarnowskiej Kapituły Katedralnej.

Życiorys Stefan Dobrzański pochodził z dawnej wsi Grądy koło Szczepanowa (obecnie część Mokrzysk), jego rodzicami byli Józef i Kunegunda z domu Wis. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mokrzyskach i gimnazjum w Brzesku wstąpił w 1934 roku jako ochotnik do Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Służył w Twierdzy Dęblin, w 15 Pułku Piechoty. W 1936 roku podjął decyzję o opuszczeniu wojska i wstąpieniu do Seminarium Duchownego w Tarnowie.

Święcenia kapłańskie przyjął podczas okupacji, 31 marca 1940 roku, z rąk biskupa Edwarda Komara w kaplicy seminaryjnej w Błoniu. Do 1 stycznia 1947 roku był wikariuszem kolejno w Otfinowie, Szczucinie i Starym Sączu. Następnie został wikariuszem wikarii parafialnej w tarnowskiej dzielnicy Grabówka, przy budowanym od 1935 roku i zdewastowanym podczas wojny i bezpośrednio po jej zakończeniu kościele Najświętszego Serca Jezusowego. 22 lutego 1949 roku została ona przekształcona w parafię, a Stefan Dobrzański stał się jej pierwszym proboszczem, zgodnie z przedwojenną przepowiednią ks. Romana Sitki.