Przez kolejne lata kontynuował budowę świątyni. Główne prace konstrukcyjne zostały ukończone w 1952 roku, następnie prowadzono wykończanie i wyposażanie wnętrza oraz porządkowanie terenu wokół kościoła, uwieńczone konsekracją 23 grudnia 1984 roku. W latach 1953–1955 przy kościele wybudowano plebanię, rozbudowaną w 1971 roku, zaś 1977–1983 dom katechetyczny.

W latach 60. dwukrotnie brał udział w akcjach mediacyjnych we wspólnotach, w których doszło do odejścia części wiernych do Kościoła Polskokatolickiego. Był członkiem wielu rad diecezjalnych: administracyjnej, ekonomicznej, kapłańskiej i duszpasterskiej. W 1980 roku został kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej. Poświęcał się działalności dobroczynnej kościoła, przede wszystkim w okresie stanu wojennego i bezpośrednio po jego zakończeniu, gdy stał się uczestnikiem działań tarnowskiego oddziału Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski. W jej ramach organizował między innymi dystrybucję darów przekazanych z kościelnych organizacji charytatywnych Austrii i Niemiec. W latach 1980–1992 z jego inicjatywy wybudowano dom pomocy im. św. Brata Alberta, przekazany następnie diecezjalnej Caritas (obecnie stacja opieki Caritas).