Nie zdołał już wziąć czynnego udziału w wojnie na morzu, w lutym 1945 roku został dowódcą zorganizowanego ad hoc Marine Panzervernichtungsbataillon (batalionu niszczycieli czołgów), którego żołnierze, walcząc z nacierającymi wojskami brytyjskimi i kanadyjskimi zgłosili w ciągu kilku dni zniszczenie 24 czołgów przeciwnika. Podczas ostatnich dni przed kapitulacją Cremer dowodził strażą przyboczną Karla Dönitza (Wachbataillon Dönitz).
Po krótkim pobycie w niewoli, Cremer osiadł w RFN, zajmując się biznesem. Odnosił spore sukcesy na tym polu. W 1982 roku opublikował swoje wspomnienia z okresu dowodzenia U-bootem – U-333.
Bibliografia Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German Commanders of World War II (2): Waffen-SS, Luftwaffe & Navy. Botley, Oxford: 2006. . Sławomir Walkowski: Peter Cremer, wielki szczęściarz U-bootwaffe. „Militaria XX wieku” 3/2004. ISSN 1732-4491.
Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Ludzie urodzeni w Metzu Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1992