Na wierzchu rury gazowej znajduje się celownik wykorzystywany przy strzelaniu granatami nasadkowymi (przy strzelaniu granatami nasadkowymi karabinek wyposaża się w specjalna nasadkę podobną do zastosowanej w kbk-g wz.1960).
W Iraku produkowana była zarówno wersja z kolbą stałą (M70B1), jak i z kolba składaną (M70AB2). W kilka lat później pojawiły się kolejne wersje Tabuka. Były to już wersje opracowane w Iraku.
Jako pierwsze pojawiły się w latach 80. XX wieku wersje eksportowe kalibru 5,56 × 45 mm. Jedyną różnicą pozwalającą na odróżnienie ich od wersji kalibru 7,62 mm jest magazynek o mniejszej krzywiźnie.
Następną wersją był subkarabinek. Przy niezmienionej długości rury gazowej zastosowano krótszą lufę kończącą się tuż za komorą gazową. Lufa zakończona jest szczelinowym tłumikiem płomieni. Według oficjalnych danych miał on także pełnić rolę nasadki do miotania granatów nasadkowych, ale jest to wątpliwe (ma zbyt małą długość). Muszkę umieszczoną w pierścieniowej osłonie przeniesiono na komorę gazową. Do subkarabinka można przyłączyć bagnet. Łoże jest odmienne niż w pozostałych Tabukach i przypomina oryginalne łoże AK (dwa otwory wentylacyjne i dolny występ). Wraz z subkarabinkiem opracowano krótsze magazynki dwudziestonabojowe.