Działalność polityczna W czasie I wojny światowej związał się ze Stronnictwem Polityki Realnej. Był członkiem Koła Międzypartyjnego. Brał udział w pracach Biura Pracy Społecznej. W odrodzonej Polsce 19 grudnia 1920 r. został ministrem sprawiedliwości w rządzie Leopolda Skulskiego z poparciem Stronnictwa Prawicy Narodowej. Jako minister zajmował się głównie sprawami organizacji sądownictwa i pracami prawodawczymi. Rozszerzono właściwości sądów pokoju i regulację wysokości taksy dla pisarzy hipotecznych. Z włączaniem do polskiego wymiaru sprawiedliwości ziem dawnego zaboru pruskiego oraz położonych na wschód od byłego Królestwa Polskiego wiązała się decyzja Hebdzyńskiego o przesunięciu na te tereny sędziów z obszaru Polski centralnej i południowej. Pod jego kierunkiem przygotowywano również projekty zmian w zakresie postępowania karnego, prawa karnego międzynarodowego czy restytucji mienia skonfiskowanego przez władze carskie unitom. Brał w pracach nad sądownictwem wojskowym. Minister przeforsował ustawy m.in. o odpowiedzialności urzędników za przestępstwa popełnione z chęci zysku czy o zwalczaniu lichwy wojennej. Doprowadził do przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących uproszczonego postępowania na terenie byłego zaboru austriackiego czy wykorzystania znajdujących się w dyspozycji Głównego Urzędu Ziemskiego środków tzw.