funduszu osadniczego. Wydał zarządzenie dotyczące trybu postępowania naruszenia nietykalności poselskiej.
Hebdzyński dążył do unifikacji wymiaru sprawiedliwości, poprawy jego sytuacji organizacyjnej, jak również wzrostu wynagrodzeń sędziów i urzędników sądowych. Krytycznie odnosił się do wszelkich wystąpień przeciwko porządkowi publicznemu, co miało wpływ na postawę rządu wobec strajków robotniczych na wiosnę 1920 r. Był inicjatorem ustawy o załatwianiu zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami, a pracownikami w przedsiębiorstwach użyteczności publicznej. Popierał także przedłużenie działalności sądów doraźnych w okręgach apelacyjnych warszawskim i lubelskim.
Urząd ministra przestał pełnić 9 czerwca 1920 r.
Zmarł 31 grudnia 1929 r. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (174-4-19).
W 2022 z inicjatywy Prezesa Rady Ministrów, Fundacja „Stare Powązki” w ramach projektu odrestaurowywania grobów ministrów II RP, odnowiła miejsce pochówku Jana Hebdzyńskiego.
Życie prywatne Od 1894 r.