W Rosji i Chińskiej Republice Ludowej ludność mongolska posługuje się często dialektami (bądź językami) znacząco odrębnymi od chałcha-mongolskiego. Jednakże nie wszystkie grupy ludności mongolskiej w tych krajach zachowały znajomość języka ojczystego. W Mongolii inne dialekty/języki mongolskie (w tym buriacki i ojracki) znajdują się pod presją chałchaskiego, który jest przyswajany jako drugi bądź pierwszy język.
Pismo Klasyczne pismo mongolskie
Do zapisywania języka mongolskiego wykorzystywano w jego historii kilka alfabetów. Od XIII w. język ten (we wspomnianej wyżej odmianie klasycznej) zapisywano pismem mongolskim, czytanym z góry na dół. Pismo to rozwinęło się z alfabetu ujgurskiego. Powstała w nim bogata klasyczna literatura mongolska.
Po krótkim eksperymencie z wprowadzeniem alfabetu opartego na piśmie łacińskim (przed II wojną światową) w latach 40. XX w. zdecydowano się na wprowadzenie w Mongolii jako oficjalnego alfabetu zmodyfikowanej cyrylicy. Nowe pismo wzorowane było na alfabecie wprowadzonym w 1939 r. w sąsiedniej Buriacji do zapisu języka buriackiego.