Japończycy rozpoczęli produkcję broni chemicznej na wyspie w 1928 lub 1929 roku koncentrując się na iperycie i chloroacetofenonie. Mimo wcześniejszych udanych eksperymentów i pomocy pułkownika , japońskiego specjalisty ds. broni chemicznej, początkowa produkcja napotkała techniczne problemy. Według relacji pracownika rozwiązanie ich zajęło trzy miesiące, a pomyślna produkcja rozpoczęła się w sierpniu 1929 roku. Początkowo zatrudnionych w ośrodku było ok. 80 osób.
Rozwój ośrodka thumb|Wnętrze budynku elektrowni w 1946 roku W latach 1933–1935 zwiększono liczbę pracowników oraz rozszerzono profil produkcji. Ośrodek produkował głównie iperyt siarkowy, luizyt, cyjanowodór oraz sternity i lakrymatory. Liczba pracowników w 1935 roku wynosiła 225. Wynagrodzenie jakie otrzymywali było, zważywszy na trudne warunki pracy, wyższe od przeciętnego – w 1935 roku minimalna dniówka wynosiła 1,1 jena. Pracownikom przysługiwały także dodatki za pracę. Musieli jednak zachować w ścisłej tajemnicy charakter pracy jaką wykonywali, nie wolno im było zrzeszać się oraz zrezygnować z pracy, a ich rozmowy były monitorowane.