Andrea Fortebraccio, także Braccio da Montone (ur. 1 lipca 1368 w Perugii, zm. 5 czerwca 1424 w L’Aquili) – włoski kondotier.

Był gubernatorem Bolonii, rektorem Rzymu, panem Perugii i szeregu innych miast, księciem Kapui, hrabią Foggii, wielkim konstablem Królestwa Neapolu. Dzięki prowadzonej przez siebie polityce, był o krok od utworzenia w XV w. jednolitego państwa na terenie środkowej Italii.

Życiorys Braccio da Montone urodził się w Perugii w Umbrii, w rodzinie szlacheckiej Oddiego Fortebracciego i Giacomy Montemelini. Będąc jeszcze chłopcem został paziem u boku Guido d'Asciano. W wyniku niepowodzeń polityczno-militarnych rodzina Fortebraccich została zmuszona do opuszczenia miasta. Utraciła również zamek w Montone w górnej dolinie Tybru w północnej Umbrii. Andrea rozpoczął wówczas życie najemnika, wstępując do Bractwa św. Jerzego (wł. Compagnia di San Giorgio), w której służył przyszły jego rywal Muzio Attendolo Sforza. Nauczycielem żołnierskiego fachu był w tej grupie najemników kondotier Alberico da Barbiano.