W 1409 walczył w Città di Castello, następnie u boku florentczyków w Arezzo. Potem oblegał Zamek Świętego Anioła w Rzymie, na zimę wracając do Marchii. W 1410 Rzym najeżdżany był przez wojska Łukasza i Władysława andegaweńskich. Także różni kondotierzy próbowali swych sił, wśród nich również Braccio. Widząc odwrót wojsk neapolitańskich zaatakował je od tyłu i pokonał pod Sorą. W następnych latach Braccio był aktywny w Umbrii, w Terni i Perugii. Doskonalił rzemiosło wojenne. Ze względu na swą szybkość i skuteczność sposób walki prowadzony przez żołnierzy Braccio nazywany był braccesco.
W 1413 antypapież Jan XXIII nadał mu dobra Montone. Został wezwany do Bolonii, gdzie stanął na czele zarządu miasta. Wykorzystał ten czas do zgromadzenia ogromnej fortuny, zbierając podatki w Rawennie, Forlì, Rimini, Cesenie i w Castel San Pietro. W 1414 walczył w Todi ze Sforzą, który był w tym czasie najemnikiem neapolitańskim. W czerwcu tego roku został z wielkimi honorami przyjęty we Florencji, która zawarła z nim pakt na dziesięć lat.