Przekazuje unikatowy wariant w Dz 28,12: βοηθειαν συστραφεντες τινες των Ιουδαιων, inne rękopisy mają: ποιησαντες συστροφην οι Ιουδαιοι (, Sinaiticus, Vaticanus, Ephraemi, Laudianus, 33, 36, 81, 323, 945, 1175, 1739, 1891, syrh), lub: ποιησαντες τινες των Ιουδαιων συστροφην (większość bizantyjska, lat, Peszitta, oraz część rękopisów koptyjskich)NA26, s. 392..
W Dz 28,13 zamiast ταυτην την συνωμοσιαν ποιησαμενοι przekazuje ανθεματισαντες εαυτους. Wariant kodeksu wspiera tylko staro-łaciński Codex Floriacensis (h).
Historia Rękopis odkryty został w Egipcie przez pracowników „Societa italiana per la ricerca dei Papiri greci e latini in Egitto”. Tekst rękopisu opublikowany został w 1932 roku, przez G. Vitellego oraz S.G. MercatiegoG. Vitelli and S.G. Mercati, Papiri greci e latini della Società Italiana X (1932), s. 112-118., następnie przez Schofielda i Comforta. Ernst von Dobschütz umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 48.
Kształty liter są charakterystyczne dla III wieku.