Jeśli urządzenie odpowiedziało na żądanie, odpowiedź oznaczała przejście urządzenia pod losowo wybrany adres „wyższego szczebla”. Komputer odpowiadał wysłaniem pod ów adres kolejnego zapytania, przenosząc urządzenie w jeszcze inne miejsce. Po pomyślnym zakończeniu tego procesu, urządzenie określane było jako „działające”, a system mógł do niego w trakcie pracy wysyłać żądania.
Mimo że nie było to często praktykowane, w przypadku szyny ADB istniała możliwość podłączenia do komputera więcej niż jednego urządzenia danego typu – dwóch tabliczek graficznych czy kluczy zabezpieczających oprogramowanie. W takim przypadku mogło dość do kolizji, jeśli komputer wysyłał zapytania o adresy domyślne, a obydwa urządzenia odpowiedziały.
Poszczególne peryferia rozwiązywały ten problem za pomocą prostego licznika czasu. Po otrzymaniu zapytania czekały przez losowy czas przed wysłaniem odpowiedzi, zaś przed samą transmisją sprawdzały, czy szyna jest wolna. Jeśli rzeczywiście do komputera podłączono dwa klucze zabezpieczające, ten, który zwlekał dłużej z wysłaniem odpowiedzi na zapytanie stwierdzał, że szyna jest zajęta i nie wysyłał potwierdzenia. System wysyłał ponownie zapytanie pod ten sam adres, lecz urządzenie, które odpowiedziało jako pierwsze zostało do tego czasu przeniesione pod inny adres, nie miało więc możliwości zareagowania.