Odpowiadało więc urządzenie, które wcześniej „spóźniło się” z potwierdzeniem. Proces powtarzany był do momentu, gdy spod domyślnego adresu nie nadchodziła żadna odpowiedź, co oznaczało, że do komputera nie podłączono więcej urządzeń danego typu.
Szybkość transmisji danych w łączach ADB teoretycznie wynosiła 125 kilobitów/sek. Jednak prędkość rzeczywista rzadko dochodziła do połowy tej wartości, gdyż wszystkie urządzenia komunikowały się z komputerem za pomocą jednej żyły przewodu. W warunkach normalnej pracy prędkość ta spadała jeszcze niżej, gdyż była ona uzależniona od częstotliwości wysyłania przez komputer sygnałów do szyny. System operacyjny Mac OS niezbyt dobrze radził sobie z tym zadaniem, więc szyna najczęściej przesyłała dane z szybkością 10 kilobitów/sek.
Kolejnym kłopotem było to, że choć standard ADB przewidywał korzystanie z polecenia reset, urządzenia nie miały możliwości wysłania samorzutnie do szyny informacji o zmianie swojego stanu. Oznaczało to, że przy zmianie stanu szyny, na przykład po podłączeniu nowego urządzenia, komputer nie był o tym fakcie informowany.