Teatr królewski odrodził się w epoce saskiej, funkcjonował jednak u boku władców, rządzących krajem z Drezna. Do Polski przeniósł się wraz z Augustem III w latach 1756–1763. Na potrzeby opery królewskiej powstał wtedy w Warszawie gmach Operalni. mały|Dekoracja sceny proj. Gisleniego z około 1640 roku
Teatr magnacki
Teatry dworskie istniały w Polsce niemal w każdej większej rezydencji magnackiej, w wielu dworach szlacheckich. W parkach budowano teatry letnie, tzw. zielone. W drugiej połowie XVII wieku, gdy teatr królewski tymczasowo stracił na znaczeniu, wraz z rozwojem potęg szlacheckich zaczęły powstawać liczne amatorskie sceny na dworach magnackich. Występowali na nich dworzanie, służba, uczniowie szkół prowadzonych przez magnata. Początkowo odgrywano proste sceny pasterskie, które nie wymagały szczególnego kunsztu aktorskiego ani teatralnego zaplecza. Jednak w XVIII wieku poziom przedstawień magnackich znacznie się podniósł. Największy rozkwit nastąpił w czasach stanisławowskich. Prywatne teatry otwierali Radziwiłłowie herbu Trąby, Czartoryscy, Opalińscy, Ogińscy, Leszczyńscy, Braniccy, Sułkowscy. Innym znanym teatrem dworskim tych czasów była scena w Podhorcach pod patronatem Wacława Rzewuskiego.