Zachowywał kontakty ze staroobrzędowcami.
W 1926, po powrocie do Ufy, wypowiedział posłuszeństwo locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolicie Piotrowi (Polańskiemu), a następnie jego następcy Sergiuszowi (Stragorodskiemu), uznając obydwu za niekompetentnych dla zarządzania Patriarchatem i wyznaczonych drogą niekanonicznych procedur. W 1926 został z tego powodu, jak również z powodu kontaktów ze staroobrzędowcami, zawieszony w prawie sprawowania sakramentów, czego nie uznał. Według metropolity Manuela, historyka Cerkwi, w tym okresie przyłączył się do staroobrzędowców Аввакум (Боровков Григорий Антонович).
W 1927 został wezwany do Moskwy i tam aresztowany, po czym ponownie skazany na trzyletnią zsyłkę do Kazachstanu. W tym samym roku zdecydowanie skrytykował deklarację lojalności Kościoła wobec władz radzieckich wydaną przez metropolitę Sergiusza (Stragorodskiego). Na zesłaniu organizował struktury Cerkwi katakumbowej, wyświęcając dla niej duchownych. Jego zwolenników nazywano „andriejewcami”, on również ukuł termin „prawdziwie prawosławni”, którym odtąd określali się katakumbowcy. W 1928 aresztowany ponownie i skazany na trzy lata więzienia, odbył wyrok w jednoosobowej celi więzienia politycznego w Jarosławiu.