Fennicyzacja Helsinek – proces przekształcania się szwedzkojęzycznego miasta, w wieloetniczną metropolię ze zdecydowaną dominacją języka fińskiego. Główną siłą napędową była migracja fińskiej ludności z innych regionów kraju w poszukiwaniu pracy i lepszego życia oraz przyswajanie języka fińskiego przez szwedzkojęzyczną klasę wyższą.
Okres przed XIX wiekiem Helsinki zostały założone w 1550 roku przez króla Gustawa Wazę w prowincji Uusimaa. W tamtych czasach cały obszar wybrzeża należący do tej prowincji był zamieszkany przez ludność, która w zdecydowanej większości posługiwała się językiem szwedzkim. Byli oni potomkami kolonistów, którzy osiedlali się tam w XIII i XIV wieku i stopniowo asymilowali mieszkających tam Finów, którzy sami często migrowali na północ, chcąc uniknąć płacenia podatków szwedzkiemu królowi. Parafie Espoo i Vantaa w tamtym czasie najprawdopodobniej były dwujęzyczne, a ludność w równym stopniu mówiła po szwedzku i po fińsku. Kilka lat po nadaniu praw miejskim Helsinkom król nakazał części ludności Tammisaari, Porvoo, Ulvila i Rauma przenieść się do nowo powstałego miasta. Z badań lingwisty Heikki Paunonena i innych wynika, że w początkowym okresie funkcjonowania miasta, przeważała w nim ludność mówiąca po fińsku, która dopiero z czasem przyswoiła język szwedzki.