Język fiński odgrywał jeszcze wtedy pewną rolę w życiu publicznym i dopiero w późniejszych wiekach jego znaczenie zmalało i zaczęto go uważać wyłącznie za język chłopów. Dokument z 1697 roku wydany przez władze miasta wskazywał, że większość mieszkańców nosiła fińskie nazwiska i posługiwała się tymże językiem i był on powszechnie używany w środowiskach kupieckich, wśród pastorów, a nawet sędziów. Istniał też formalny wymóg znajomości fińskiego przez szwedzkojęzycznych urzędników, jednak nie zawsze był on realizowany.

Zniszczenia spowodowane przez wojnę północną i związanie z nią przemieszczenia ludności zachwiały proporcje językowe. Raporty z 1727 i 1736 roku świadczyły o wyrównanej liczbie osób mówiących po fińsku i szwedzku. Wpływ na to miała również prowadzona od XVII wieku polityka szwedyzacji, która utwierdzała dominację tego języka w administracji, sądownictwie i w kulturze. Budowa twierdzy Suomenlinna prowadzona od 1748 roku znacząco przyspieszyła ten proces. Powstanie licznego garnizonu składającego się głównie z żołnierzy przysłanych ze Szwecji oraz przybywająca stamtąd i osiedlająca się w mieście ludność cywilna doprowadziły do zdecydowanej dominacji języka szwedzkiego. Po fińsku mówiła już stosunkowo nieliczna mniejszość, która także stopniowo przyswajała oficjalny język państwowy.