slangu helsińskiego, który początkowo dużo czerpał ze szwedzkiego słownictwa, ale z czasem większość słów brano z fińskich dialektów, a w drugiej połowie XX wieku także angielskiego.
XX wiek i czasy obecne Na początku XX wieku język fiński dominował już we wszystkich dziedzinach życia publicznego, a następne dekady przyniosły dalszy spadek znaczenia szwedzkiego. Doszło do sytuacji, w której to fiński cieszył się większym prestiżem. Początkowo mówienie tym językiem uznawano za patriotyczny obowiązek i przejaw rozwoju ruchu narodowego, a z czasem działo się tak ze względów pragmatycznych, ponieważ dominował on już we wszystkich grupach społecznych. Po odzyskaniu przez Finlandię niepodległości w 1917 roku parlament formalnie potwierdził równoprawność obydwu języków w życiu publicznym państwa, co zostało zagwarantowane w uchwalonej 2 lata później konstytucji. Odzyskanie niepodległości spowodowało niemal zupełny odpływ Rosjan i Polaków z miasta, sprawiając że miasto było zamieszkane niemal wyłącznie przez Finów, dla których językami ojczystymi były zarówno fiński jak i szwedzki.