Po II wojnie światowej Helsinki wraz okolicznymi miejscowościami Espoo, Vantaa i Kauniainen zaczęły tworzyć metropolię, co wiązało się z dynamicznym wzrostem ludności i fennicyzacją okolic miasta, a także całego południowego wybrzeża Finlandii, które było atrakcyjnym ekonomicznie miejscem. Zaistniała konieczność stworzenia w latach 50. fińskich odpowiedników dla punktów topograficznych posiadających oficjalnie tylko szwedzką nazwę. Przemiany społeczne i demograficzne w niektórych miejscach były tak silne, że o ile pod koniec XIX wieku po szwedzku mówiło prawie 90% ludności, 100 lat później mniej niż 10%.
Tendencją, która zarysowała się pod koniec XX wieku i na początku XXI jest napływ do Helsinek ludności spoza kraju, wśród której największy odsetek stanowili Estończycy i Rosjanie, ale zdarzali się też imigranci spoza Europy. Na tle innych stolic europejskich odsetek cudzoziemców jest jednym z najniższych, a większość z nich stopniowo przyswaja dominujący w mieście język fiński, a w niewielkim stopniu uczy się też szwedzkiego.