Przybycie Kutschery do Warszawy zbiegło się z drastycznym zaostrzeniem terroru wobec mieszkańców polskiej stolicy. Metodami, za pomocą których Niemcy starali się sterroryzować miasto, były masowe łapanki i egzekucje zakładników, przeprowadzane w odwecie za wszelkie antyniemieckie wystąpienia. Rozstrzeliwań dokonywano przy tym nie tylko – jak dotychczas – potajemnie, w ruinach getta warszawskiego, lecz również w sposób jawny, na ulicach miasta. Co więcej, obok aresztowanych przez Gestapo więźniów politycznych w egzekucjach masowo ginęli zwykli warszawiacy, których przypadkowo schwytano podczas ulicznych łapanek. W tych okolicznościach żaden mieszkaniec nie mógł być pewien swego życia, a każde wyjście z domu stawało się wyprawą w niewiadome.
Wbrew obiegowej opinii Kutschera nie był pomysłodawcą tej polityki. Została ona bowiem zaplanowana przez władze policyjne w Generalnym Gubernatorstwie lub nawet bezpośrednio przez kierownictwo SS w Berlinie. Niemniej Kutschera realizował ją konsekwentnie i bez zastrzeżeń (rzekomo nawet wbrew obiekcjom warszawskich struktur policyjnych).