Nakazano ponadto zamknięcie polskich restauracji, wprowadzono zakaz prowadzenia przez Polaków w Warszawie samochodów i motocykli oraz przesunięto rozpoczęcie godziny policyjnej z 20:00 na 19:00.
4 lutego 1944 roku niemieckie władze okupacyjne zorganizowały uroczysty pogrzeb Kutschery. Z domów położonych wzdłuż trasy konduktu pogrzebowego przejściowo wysiedlono ludność polską. Elementem ceremonii pogrzebowej był ślub nieżyjącego Kutschery z Jane Lillian Steen – jego norweską przyjaciółką, która była z nim w ciąży. „Ślub” odbył się w pałacu Brühla (według innych źródeł w Deutsches Haus w Pałacu Namiestnikowskim). Kutschera został następnie pochowany na cmentarzu Bohaterów (niem. Heldenfriedhof), który Niemcy urządzili na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Kutschera był pierwszym tak wysokiej rangi funkcjonariuszem nazistowskim, który zginął z rąk żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego. Jego likwidacja została przyjęta przez polskie społeczeństwo z nieskrywaną satysfakcją. Z kolei na kierownictwie niemieckich władz okupacyjnych wywarła wstrząsające wrażenie. Niedługo po śmierci Kutschery zarzucono praktykę przeprowadzania ulicznych egzekucji polskich zakładników.
W październiku 1944 roku honorowy tytuł „Franz Kutschera” nadano 90.