Ludwik i jego najbliżsi doradcy, którzy nie znali stosunków i taktyki litewskiej, potraktowali umowę z całą powagą, mimo że nie regulowała ona spraw ruskich, o które głównie chodziło, i zawarta była bez zgody Olgierda, co odejmowało jej wszelką wartość praktyczną.
Kiejstut, wówczas książę trocki i grodzieński, za zgodą swoich braci – Olgierda (zwierzchniego księcia Litwy), Jawnuty, Koriata i Jerzego oraz bojarów – 14 sierpnia 1358 roku w Grodnie podpisał z Siemowitem III akt rozgraniczenia rubieży państwowych Księstwa Mazowieckiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dokument stwierdzał, że terytorium po stronie mazowieckiej stanowiło powiat goniądzki ziemi wiskiej. Granica ciągnęła się od Kamiennego Brodu na granicy pruskiej, tą granicą do Rajgrodu, rzeką Nettą do Biebrzy (do Targowiska, czyli współczesnego Dolistowa), Biebrzą do ujścia Wielkiej Strugi (rzeka Brzozówka), stamtąd do źródeł rzeki Czarnej, Sokołdą do Supraśli, którą do jej ujścia do Narwi w Popielowym Siedlisku (Złotoria), a Narwią do ujścia Niewodnicy (Topilec). Sporą część tego dokumentu obrazuje zachodnia granica powiatu sokólskiego.