W 1914 roku (jeszcze przed wodowaniem „Swordfisha”) do Admiralicji doszły pogłoski, fałszywe, jak się okazało, że w Niemczech wodowano okręt podwodny o prędkości 22 węzłów. Admirał Jacky Fisher rozpoczął rozmowy ze stoczniami uważając, że przyszłościowa brytyjska fleet submarine musi być szybsza od okrętu niemieckiego.
W kwietniu 1915 roku stocznia Vickers zaproponowała własny projekt, częściowo oparty na projekcie z 1913 roku, na trzyśrubowy okręt podwodny napędzany na powierzchni turbinami parowymi z przekładniami i silnikiem wysokoprężnym. Po niewielkich zmianach projekt Vickersa został przyjęty i zamówienie na pierwsze dwa okręty, „K3” i „K4”, zostało złożone w czerwcu 1915 roku, a w sierpniu zamówiono 12 następnych okrętów tego typu i w 1917 roku jeszcze dodatkowych siedem, z czego później anulowano cztery zamówienia. Koszt każdego okrętu tej klasy wynosił ok. 340 tys. funtówPonad 18 milionów funtów w dzisiejszych cenach używając przelicznika typu Retail Price Index.