Pierwszą próbą zbudowania nowego typu okrętu podwodnego był napędzany silnikami wysokoprężnymi typ J. Okrętom tym nie udało się jednak uzyskać planowanej prędkości nawodnej 21 węzłów, ich maksymalna prędkość wynosiła jedynie 19 węzłów, a sam typ uważany był za nieudany. Następną dużą jednostką podwodną mającą zaspokoić zapotrzebowanie na fleet submarine był HMS „Nautilus” (pierwszy brytyjski okręt podwodny, któremu nadano nazwę, a nie tylko samo oznaczenie). „Nautilusowi” także nie udało się osiągnąć wymaganej przez Admiralicję prędkości nawodnej, ale ten w znacznej mierze eksperymentalny okręt (największy z dotychczas zbudowanych) dał brytyjskim stoczniom wiele doświadczenia w projektowaniu i budowaniu dużych jednostek podwodnych.
Zdając sobie sprawę z ograniczonych osiągów ówczesnych silników wysokoprężnych wyposażono następny okręt typu fleet submarine HMS „Swordfish” w napęd parowy. Opalany ropą kocioł napędzał dwie turbiny parowe dające „Swordfishowi” nawodną prędkość 18 węzłów. Okręt okazał się niebezpieczny w użyciu, jego prędkość była nadal niewystarczająca i ostatecznie został przebudowany na nawodny okręt patrolowy.