Pod koniec manewru, pomimo wygaszenia kotłów, w siłowni panowała bardzo wysoka temperatura i jej załoga była czasami wyciągana stamtąd nieprzytomna. Maksymalna dozwolona głębokość okrętu typu K wynosiła tylko 200 stóp (ok. 60 metrów) i była mniejsza niż długość całkowita okrętu, co oznaczało, że przy stosunkowo niewielkim kącie zanurzenia 30° dziób okrętu znajdował się już przy maksymalnej dozwolonej głębokości, a rufa była jeszcze prawie na powierzchni. Manewr zanurzenia wymagał bardzo ostrożnej i delikatnej kontroli wszystkimi zbiornikami balastowymi, a było ich aż 28 – 20 wewnętrznych i osiem zewnętrznych; były one kontrolowane przez 40 zaworów. Już po modyfikacji dziobu okazało się, że jego nowy kształt poprawił nieco zachowanie się okrętu w czasie nurkowania, ale nadal był to bardzo złożony i niebezpieczny manewr. Według słów ówczesnego eksperta, „w tej łodzi było po prostu za dużo dziur”.