15 stycznia 1921, na mocy Ustawy z 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych, wprowadzono drogi państwoweUstawa z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej ().. Stanowiły one najważniejszą kategorię dróg publicznych, mającą znaczenie ogólnopaństwowe. Podzielone były na trzy kategorie: kategoria I – drogi łączące Warszawę z granicą państwa oraz Kresami; całkowita długość (z odnogami): 4503 km, kategoria II – drogi o przebiegu północ–południe; całkowita długość (z odnogami): 2670 km, kategoria III – drogi o przebiegu wschód–zachód; całkowita długość (z odnogami): 3327 km. Łączna długość ówczesnych dróg państwowych wynosiła 10 500 km.
Po II wojnie światowej sieć dróg państwowych uległa zmianie. W 1952 r. nadano nowe oznaczeniaRozporządzenie Ministra Transportu Drogowego i Lotniczego oraz Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 24 stycznia 1952 r. w sprawie ustalenia sieci dróg państwowych. ()., które z późniejszymi zmianamiW latach 70. XX wieku dokonano kolejnej zmiany numeracji. Przykładowo ówczesna droga państwowa nr 17 Kostrzyn – Skwierzyna – Pniewy otrzymała oznaczenie T8 na odcinku łączącym Skwierzynę z Pniewami. obowiązywały do 14 lutego 1986.