Z niewiadomych przyczyn termin dostaw ogniwek taśmy amunicyjnej do cekaemu C4 ustalono na 1 lutego 1939 roku, co spowodowało, że następne próby odbyły się dopiero pomiędzy 14 a 22 lutego 1939 roku. Dane z prób są ostatnimi zachowanymi dokumentami dotyczącymi cekaemu C4. Wiadomo tylko, że nowa broń miała być instalowana w nowym samochodzie pancernym (opracowanym na podwoziu samochodu terenowego PZInż 303), czołgu 14TP i nowym dwudziestopięciotonowym czołgu średnim, którego projekt właśnie powstawał w PZInż.
Wersje C1 – pierwszy prototyp. Zasilanie lewostronne za pomocą taśmy metalowej. C2 – drugi, udoskonalony prototyp. C3 – wersja skonstruowana na zamówienie Inspektoratu Piechoty wyposażona w lekką lufę o masie 5 kg. Zasilanie obustronne z taśmy parcianej lub papierowej. C4 – wersja (prawdopodobnie) finalna. Zasilanie obustronne z metalowej taśmy rozsypnej. C5 – projekt wersji zasilanej z magazynków talerzowych (prawdopodobnie identycznych ze stosowanymi w lotniczym karabinie maszynowym wz. 37.
Opis konstrukcji Ciężki karabin maszynowy Typ C4 był zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta na pobraniu gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowanie ryglem wahliwym. Strzelanie tylko seriami z zamka otwartego. Zasilanie taśmowe (taśma metalowa, rozsypna). Lufa szybkowymienna, chłodzona powietrzem, zakończona stożkowym tłumikiem płomieni. Broń strzelała z podstawy trójnożnej.
Typ C