Prowadzi to do powstawania nowych teorii, różnie określających liczbę czasów w danym języku.
W językoznawstwie wyróżnia się zazwyczaj następujące czasy: plusquamperfectum – zaprzeszły perfekt (perfectum) – przeszły dokonany, często o pewnym związku z teraźniejszością aoryst (aoristum) – przeszły dokonany imperfekt (imperfectum) – przeszły niedokonany, opisowy praesens – teraźniejszy futurum II (exactum) – przedprzyszły futurum I – przyszły
Powyższe zestawienie charakterystyczne jest jednak przede wszystkim dla języków indoeuropejskich (z zastrzeżeniem, że nie każdy język tej rodziny dysponuje wszystkimi czasami z listy). Istnieją też języki o zupełnie odmiennym systemie czasów, takie jak np. język hopi, długo uznawany za język zupełnie pozbawiony czasów; zwraca się jednak w jego przypadku uwagę na opozycję kategorii gramatycznej subiektywności i obiektywności w opisie zdarzeń jako na system analogiczny do czasowego.
W niektórych językach świata (np.