Andrzej Trzebiński, „Paweł Późny”, „Stanisław Łomień”, „Andrzej Jarociński” (ur. 27 stycznia 1922 w Radgoszczy, zm. 12 listopada 1943 w Warszawie) – polski poeta, dramaturg, krytyk literacki i publicysta. Zaliczany do pokolenia Kolumbów.
Życiorys Był synem Stanisława Konstantego (1890–1964), agronoma, uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, po 1945 urzędnika w Ministerstwie Budownictwa Przemysłowego w Warszawie i Ireny z domu Lasockiej (1898–1980), sanitariuszki w wojnie polsko-bolszewickiej, po 1945 urzędniczki w biurze odbudowy Teatru Wielkiego w Warszawie. Miał młodszą siostrę Zofię (1926–2015), malarkę, graficzkę, podczas II wojny światowej uczestniczkę ruchu oporu, w latach 1942–1944 kolporterkę „Sztuki i Narodu” („SiN”).
W latach dwudziestych rodzina mieszkała koło Łodzi, później w Komierowie, a od 1932 w Warszawie. Był uczniem prywatnej szkoły powszechnej Eugenii Zawadzkiej, a od 1934 uczył się w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, które ukończył na tajnych kompletach w czerwcu 1940. Od 1936 był członkiem redakcji pisma gimnazjalnego „Promień Szkolny”, założonego przez polonistę Stanisława Adamczewskiego, z którym utrzymywał odtąd bliższe kontakty. Na łamach szkolnego pisma zadebiutował jako poeta. Przyjaźnił się z Tadeuszem Borowskim.