Wśród dorobku poetyckiego Trzebińskiego znalazły się także pieśni wojskowe: Wymarsz Uderzenia i Ojczyzna wzywa nas do boju wydane w 1942 w broszurze Uderzenie (w związku z przeprowadzoną w tym czasie akcją Konfederacji Narodu).
thumb|Znicze i kwiaty, w miejscu rozstrzelania Andrzeja Trzebińskiego na warszawskim Nowym Świecie w 70-rocznicę śmierci poety (12.11.2013) Zachowała się także twórczość publicystyczna i krytycznoliteracka Trzebińskiego, drukowana głównie w „SiN”-e. Obok wspomnianych artykułów Z laboratorium dramatu i Pokolenie liryczne i dramatyczne składają się na nią m.in. szkic To czas się wstrzymał i odwrócił lica, będący krytyczną recenzją Kwiatów polskich Juliana Tuwima.
Niedokończona powieść Kwiaty z drzew zakazanych składa się z dwóch tomów. W pierwszym dominuje obraz przedwojennego środowiska literackiego – widzianego jako pozbawionego idei, pełnego postaw cynicznych i sceptycznych. Nakreślony jest on z wyraźnym zacięciem demaskatorskim, a widziany oczami młodego twórcy – Zbigniewa. W drugim tomie Zbigniew. przestaje być wyłącznie obserwatorem – ma teraz ambicję stania się animatorem ruchu kulturowego, niemalże wodzem rewolucji, która stanie się odpowiedzią na miałkość postaw przedwojennych.