Podczas okupacji jako redaktor „SiN”-u był poszukiwany przez Gestapo. Na początku listopada 1943 został zatrzymany w fabrycznej stołówce, miał fałszywą kenkartą na fikcyjny adres i nazwisko Andrzej Jarociński. Został przewieziony na Pawiak i rozstrzelany w egzekucji ulicznej 12 listopada 1943 na rogu ul. Wareckiej i Nowego Światu 49 . Miał wtedy 21 lat. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 295-3-5).
Twórczość Większość spuścizny Trzebińskiego spłonęła w czasie powstania warszawskiego, ocalało łącznie ok. 400 stron. Są to wiersze, dramat Aby podnieść różę...., fragmenty niedokończonej powieści Kwiaty z drzew zakazanych, publicystyka i pamiętnik.
W opublikowanym w „SiN”-e eseju Pokolenie liryczne i dramatyczne Trzebiński postulował niemoc liryki i szukał właściwej dla swego pokolenia formy wypowiedzi w dającym możliwość obiektywizacji dramacie. Własne koncepcje teoretyczne na temat dramatu zrealizował w grotesce Aby podnieść różę....