Akademia przetrwała w niezmienionym kształcie do wyzwolenia Bydgoszczy w roku 1920.
Okres międzywojenny 1920–1939 Po włączeniu Bydgoszczy do odrodzonego państwa polskiego w 1920 roku, działalność szkoły kontynuowano pod nazwą Państwowa Szkoła Przemysłu Artystycznego. Dyrektorem placówki został architekt Kazimierz Ulatowski. Nadal kształcono w niej artystów malarzy, rzeźbiarzy, grafików, tkaczy i fotografików. Kadra profesorska rekrutowała się spośród artystów sprowadzonych zarówno z innych regionów Polski jak i z zagranicy. Do Bydgoszczy trafili wówczas m.in.: malarze Jerzy Rupniewski, Bolesław Lewański, rzeźbiarz, malarz i medalier Jan Wysocki, Bronisław Bartel, Feliks Giecewicz, grafik Karol Mondral, Piotr Chmura, Leon Dołżycki i artysta kilimkarz Antoni Procajłowicz. Byli to najwybitniejsi żyjący wówczas przedstawiciele różnych kierunków artystycznych. Uczelnia bydgoska należała do wąskiego grona czterech istniejących w kraju szkół wyższych o takim profilu. Szkoła będąca bardzo silnym ośrodkiem artystycznym promieniowałą na całą Wielkopolskę i Pomorze. 1 września 1921 roku z inicjatywy grona profesorskiego, stanowiącego niewątpliwie elitę intelektualną ówczesnej Bydgoszczy, powołano do życia Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych.