Pomimo tak elitarnej pozycji, nie było dane długo funkcjonować uczelni w tym kształcie. Władze państwowe przy słabym oporze bydgoskiego magistratu zdecydowały, iż w czasach odbudowy kraju, bardziej potrzeba mu rzemieślników, niż artystów. Choć środowisko artystyczne miasta rozpoczęło batalię o zachowanie status quo, zakończyła się ona niepowodzeniem. Górę wzięły racje ekonomiczne. Szkołę artystyczną zlikwidowano, a w jej miejsce powołano średnią Państwową Szkołę Przemysłową, która rozpoczęła swą działalność w roku szkolnym 1923/24. Wykładający w niej do tej pory artyści opuścili Bydgoszcz, a dyrektorem nowej szkoły został inż. Franciszek Siemiradzki. W szkole utworzono dwa wydziały: techniczny, na którym kształcono techników rolników oraz rzemiosła artystycznego, gdzie kształcono stolarzy i ślusarzy artystycznych. Poza tym działała również zawodowa szkoła rzemieślnicza. Rok później dokonano kolejnej nowelizacji. Otwarto trzy wydziały: przemysłów rolnych, na którym kształcono techników rolników oraz grafiki przemysłowej i rzemieślniczo-przemysłowy, których absolwenci otrzymywali świadectwo ukończenia szkoły zawodowej. W latach 1926–1931 w gmachu przy ul.