Świętej Trójcy istniała także Cywilna Szkoła Mechaników Lotniczych, traktowana jako wydział.
Po reorganizacji w 1931 roku, szkoła składała się z dwóch wydziałów: Chemicznego z oddziałami chemiczno-cukrowniczym i gazowniczym oraz Wydziału Młynarskiego. Była to jedyna placówka w Polsce kształcąca fachowców w tej dziedzinie. O przyjęcie do bydgoskiej szkoły ubiegali się więc kandydaci z całego kraju. Poza tym kształcono tu również elektryków, grafików i elektromonterów. Przeciętna frekwencja wynosiła około 400 uczniów, jedynie w latach wielkiego kryzysu spadła poniżej 300 uczniów. Specyficzna dla tej placówki była proporcja między uczniami pochodzącymi z Bydgoszczy a zamiejscowymi. Ci ostatni na ogół przeważali liczebnie i dopiero w ostatnich latach działalności szkoły uczniowie miejscowi znaleźli się w większościHistoria Bydgoszczy. Tom II. Część pierwsza 1920–1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 1999. , ss. 651–719.. W związku z tym szkoła posiadała własną bursę przy ul. Nowodworskiej 11 (do 1935 roku).