Proceedings of the Oxford Symposium. Harwell, Berks., England, February 15, 16, 1974. (A76-11051 01-90) Oxford, Clarendon Press, 1975, s. 219–267..
Autor rozważał zatem możliwość zmniejszania się horyzontu czarnej dziury, nie wiadomo jednak dokładnie, emisję jakiego promieniowania korpuskularnego miał na myśli. Hawking opisał kreację cząstek, ale, jak wynika ze streszczenia jego artykułu, miałyby to być fotony i neutrina, a nie inne cząstki elementarne.
Konsekwencją teorii jest to, że czarna dziura, emitując promieniowanie, traci masę. Jeśli ten ubytek nie jest równoważony przez masę wpadającą do niej, to promieniowanie staje się coraz silniejsze. Mogłoby to teoretycznie spowodować nawet całkowite wyparowanie czarnej dziury, przy czym ten proces byłby szybki tylko dla czarnych dziur znacznie mniejszych niż powstałe przez kolaps gwiazd. Jeśli hipotetyczna pierwotna czarna dziura miałaby oryginalnie masę poniżej miliarda ton, mogła już wyparować, kończąc swe istnienie eksplozją, emitując ok.