Bóg jest niezdolny przebaczyć ludzkości bez uhonorowania jego statusu królewskiego poprzez zapłatę krwi i cierpienia (w późniejszym czasie przyjmie to formę „karnego zastępstwa” – reformacyjnego ideału, że to sprawiedliwość Boga, nie Jego honor, jest kwestią w sprawie Odkupienia). Ponieważ tylko człowiek może wypełnić ludzkie zobowiązania wobec Prawa i Bożego honoru, Chrystus musiał stać się człowiekiem, by przedstawić Bogu doskonałą pokutę. Czyni to przez zadośćuczynienie wymogom Prawa za sprawą bezgrzesznego życia i ofiary ukaranej za przeszłe grzechy. Przez uczynienie Prawa i Honoru niezmiennym faktem Odkupienia, anzelmiańska satysfakcja i jej teologiczni następcy ustanawiają opozycję w boskiej wewnętrznej relacji między Ojcem i Synem, która nie istnieje w Christus Victor. Dla odmiany Christus Victor interpretując nauczanie Nowego Testamentu przez pryzmat trynitarnej jedności, przedstawia ofiarę Chrystusa nie jako prawną zapłatę złożoną Bogu, by przebłagać Jego honor lub sprawiedliwość, ale jako decydujący moment w wojnie przeciwko siłom ciemności – jak na ironię, włączając w to Prawo.