Aulén wskazuje na pisma Pawła i Ojców Kościoła jako na przykłady wczesnochrześcijańskiego poglądu na Prawo jako wroga, który musi zostać pokonany, aby zbawienie rodzaju ludzkiego mogło być zabezpieczone. Stara się zaprezentować, że pokutne systemy teorii zadośćuczynienia i karnego zastępstwa stawiają nadmierną emfazę na ludzkie zobowiązanie do przedstawienia Bogu zapłaty oraz na Boże związanie Prawem. Odwrotnie, przez poniesienie śmierci, która – wobec Prawa – oznaczała status przeklętego, Chrystus zamiast zadośćuczynić wymaganiom, obalił moc Prawa ze względu na to, że jego potępienie doskonałego człowieka było niesprawiedliwe. Co więcej, Śmierć, Grzech i Diabeł (spersonifikowane siły w Christus Victor) są obalone, ponieważ następujące potem Zmartwychwstanie Jezusa łamie panowanie, jakie mieli oni nad ludzkim życiem. Skoro Zmartwychwstanie jest oznaką względów Ojca pomimo przekleństwa Prawa ciążącego na ukrzyżowanym człowieku, Odkupienie, dalekie od wspierania Prawa, obala i pozbawia Prawo jego zdolności do potępienia. W ten sposób Bóg Ojciec i Bóg Syna nie są przedstawiani jako przeciwstawni sobie przez Krzyż z pierwszym w roli Sędziego, a drugi w roli Grzesznika, ale są zjednoczeni w dążeniu do upadku diabelskiego systemu grzechu oraz Prawa, które zniewalają ludzkość.