Muzyka Muzyka Hiszpanii tego okresu była, podobnie jak malarstwo, przesiąknięta religią. Tomás Luis de Victoria, szesnastowieczny kompozytor m.in. muzyki chóralnej, uznawany jest za jednego z największych hiszpańskich twórców muzyki poważnej. Przyłączył się do walki Ignacego Loyoli z reformacją i w 1575 został kapłanem. Przez krótki okres mieszkał we Włoszech, gdzie zaznajomił się z polifonicznymi kompozycjami Giovanniego da Palestriny. Podobnie jak Zurbaran, Victoria łączył w swych dziełach cechy techniki sztuki włoskiej z religijnością i kulturą ojczystej Hiszpanii. Ożywiał swe utwory emocjonalnością i eksperymentalnym, mistycznym rytmem i refrenami. Wyłamał się z dominującej tendencji mu współczesnych, unikając kontrapunktu, wybierając dłuższe, prostsze, mniej urozmaicone technicznie i bardziej tajemnicze melodie, stosując dysonans w sposób, od którego stroniła szkoła rzymska. Wykazał się sporą inwencją w swej myśli muzycznej, łącząc ton i emocje muzyki z tekstem, zwłaszcza w motetach. Podobnie jak Velázquez, Victoria był na usługach monarchy – w przypadku Victorii była to królowa. Requiem, które napisał po jej śmierci w 1603, jest uważane za jego najtrwalsze i najdojrzalsze dzieło.
thumb|left|Pietà, Luis de Morales