Imperium Mongolskie, oficjalnie Wielki Ułus Mongołów – trzynastowieczne państwo mongolskie, w szczytowym okresie swojego rozwoju terytorialnego obejmujące Azję Środkową, południową Syberię, północne Chiny, Ruś i Bliski Wschód. Zajmowało ono około 23 mln km² i było największym państwem w historii po imperium brytyjskim.
Nazwa left|thumb|150px|Pieczęć Gujuka na liście do papieża Innocentego IV. Tekst w piśmie mongolskim głosi: „Mocą Wiecznego Nieba [Tengri]. Rozkaz [jarłyk] panującego nad światem władcy [kana] wielkiego państwa mongolskiego [jeke monggol ułus]. Kiedy dotrze do ludzi poddanych i ludzi nie poddanych, niechaj go słuchają i boją się” Najwcześniejsze zachowane do dzisiaj źródło, w którym znajdujemy nazwę jeke monggol ułus („Wielki Ułus Mongołów”) jaką Mongołowie mieli określać swoje państwo, to ukończone w roku 1216/1217 Jianyan yilai chaoye zaji („Zapiski o dworze i prowincjach od 1127”) chińskiego historyka związanego z Południową dynastią Song, Li Xinchuana. Nazwa jeke monggol ułus występuje tam oczywiście w formie chińskiej, jako Da Menggu guo (大蒙古國), to jest „Wielki Naród [albo państwo] Mongołów”. Li Xinchuan zaznacza, że Mongołowie nazwali sami siebie Da Menggu guo w czasie inwazji Jin, to jest nie wcześniej niż w roku 1211. Także nieco późniejszy autor z epoki Song, Huang Zhen (ok.