Znaczącą w tym zakresie postacią tego okresu był zwłaszcza Szwed Fredric Chapman, który był pionierem prac nad oporem statku.
Głównymi polami zainteresowania architektury okrętowej są bezpieczeństwo jednostki pływającej, sprawność i geometria okrętu: W zakresie bezpieczeństwa, architektura okrętowa skupia się na zapewnieniu iż okręt nie przewróci się w morzu do góry dnem na skutek oddziaływań naturalnych, lub w związku z uszkodzeniem. Zapewnia odpowiednią wytrzymałość okrętu i odporność na złamania lub pęknięcia, skutkujące dostaniem się wody do jego wnętrza. Zadaniem architektury okrętowej, jest także zapewnienie jak największych szans przeżycia załogi statku, w razie jego zalania na skutek wypadku lub działania wrogiego. Sprawność okrętu jest dyktowana specyficznymi potrzebami prowadzenia działalności handlowej lub wojennej. Wymagania dotyczące sprawności okrętu wynikają ze specyfikacji wymagań jego przyszłego użytkownika. Dotyczą one koniecznej wielkości i rodzaju ładunku który jednostka musi dotaczać we właściwym czasie do portu przeznaczenia w najbardziej ekonomiczny sposób. Okręty wojenne muszą zapewniać odpowiednią siłę ognia odpowiedniego rodzaju zgodnie z wymaganiami zamawiającej jednostkę marynarki wojennej, oraz przestrzeń dla odpowiedniej załogi.