thumb|300px|XVII-wieczni żołnierze polscy. Pierwszy z lewej muszkieter cudzoziemskiego autoramentu. Piechota niemiecka (tzw. niemcy) – piechota autoramentu cudzoziemskiego, powstała na mocy reformy wojska Rzeczypospolitej za Władysława IV w 1633 roku, zorganizowana na wzór niemiecki i posługująca się głównie bronią palną. Ich odpowiednikiem i pierwowzorem na zachodzie byli landsknechci.
Charakterystyka Piechota niemiecka występowała w Polsce już w końcu XVI wieku i dość licznie był reprezentowany w latach dwudziestych XVII w. Były to oddziały najemne, werbowane na zlecenie polskie w Niemczech i uzupełniane przez zaciąg ochotników na ziemiach polskich. Ich cechą charakterystyczną był podział organizacyjny na duże jednostki z rozbudowanymi sztabami. Na rozpowszechnienie ich wpłynęła większa samodzielność na polu bitwy niż jednostek typu polsko-węgierskiego.