W latach 1897–1903 była nauczycielką historii w szkołach prywatnych w Warszawie, działała jednocześnie w organizacjach rewolucyjnych (od 1900 r. w sekcji pedagogicznej Koła Kobiet w Warszawie, kierowane przez Stefanię Sempołowską, od czasów paryskich w zrzeszeniu studenckim „Spójnia” i w PPS, od 1906 r. w PPS-Lewicy). Wykładowczyni czynnego w latach 1905–1908 Uniwersytetu dla Wszystkich, działaczka Towarzystwa Kultury Polskiej (1908–1913). W 1906 r. była więziona za prowadzenie nielegalnych wykładów dla robotników w Serbii na Pawiaku, dzieląc celę z Zofią Kruszewską, a w 1911 r. – w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. W latach 1914–1918 uczyła historii w szkołach żydowskich w Warszawie, gromadząc źródła do dziejów przemysłu na ziemiach polskich.

W II Rzeczypospolitej Od 1918 r. wykładała historię Polski, powszechną historię gospodarczą i metodykę historii w Wolnej Wszechnicy Polskiej (WWP) w Warszawie. W 1918 r. wstąpiła do Komunistycznej Partii Polski. Prowadziła zajęcia na kursach dla analfabetów i na uniwersytecie ludowym.