popularyzowała następnie radziecki model szkolnictwa wyższego, w tym ideę politechnizacji i metodykę nauczania historii. Brała udział w Międzynarodowych Kongresach Nauk Historycznych w Oslo (1928), Warszawie (1933) i Zurychu (1938).

W 1933 r. uzyskała venia legendi jako docent prywatny na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie prowadziła seminarium z historii społeczno-gospodarczej i wykłady zlecone. Wykład inauguracyjny poświęciła polityce gospodarczej Maximiliena de Robespierre'a. Według własnej relacji nie otrzymała katedry uniwersyteckiej z powodu swoich poglądów politycznych.

W czasie okupacji niemieckiej brała udział w tajnym nauczaniu w ramach Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie pełniła funkcję dziekana Wydziału Humanistycznego i członka senatu uczelni. Opracowała w maszynopisie obszerne podręczniki do historii społeczno-gospodarczej Polski i powszechnej, a także na zlecenie Komisji Podręczników Akademic­kich przy Wydziale Nauki i Szkolnictwa Wyższego w Departamen­cie Oświaty i Kultury Delegatury Rządu na Kraj Wskazówki metodologicz­ne do badań historycznych. Po wywózce do Niemiec w trakcie powstania warszawskiego 8 sierpnia 1944 r. przez kilka miesięcy pracowała przymusowo w fabryce żarówek Osram w Berlinie.